Isn't It Rich?

Gedurende deze winter heb ik vroeg op de middag weer veel afleveringen van As Time Goes By gezien met Geoffrey Palmer en de geweldige Dame Judi Dench. Ik geloof dat BBC Prime er nu wel zo ongeveer doorheen is. Vanmiddag vond ik op YouTube (drie hoeraatjes voor YouTube, graag!) een clipje uit 1996 van Judi Dench bij Alan Titchmarsh. Terwijl ik zat te mijmeren over hoe leuk Titch vroeger als presentator was, luisterde ik niet echt naar het gesprekje tussen hem en zijn gast totdat Dame Judi Send in the Clowns begon te zingen en ze met haar breekbare doch sterke stem en fabuleuze acteertalent m'n hart vastpakte en het kneedde totdat de tranen me over de wangen liepen. Judi legt aan Titch uit dat het over de confrontatie met het verkeerd timen van het leven gaat, ("She mistimes, mistimes her life in a way.") maar bij haar weergave van Sondheims prachtlied worden het een universele ervaring met universele emoties die je waarschijnlijk uit overlevingsinstinct ver weg stopt. Kunst, en daar gaat het in deze clip over, KUNST, pulkt, schuurt en kneedt aan teleurstelling, spijt, verlangen en wat dies meer zij en fluistert je intussen al wiegend toe dat het zo goed is.
Een commentaar op YouTube luidt: "If this performance can not touch your heart it is because you are dead.". En zo is het!

Oorspronkelijk gepost op 5 mrt 2008, 21:16 Hyves