Girl crush

Mijn dochter en ik zijn sinds een half jaar verslaafd aan de serie House MD. Mijn dochter is, uiteraard, veel jonger dan ik dus rationeel gezien zijn haar motieven anders dan de mijne. Zij vindt alles medisch interessant en deze ziekenhuisserie heeft de bonus van een onbeschofte puber van een arts die elke week weer briljant alle drama naar een gezond einde mankepoot.
Ik waardeer de serie om de spitsvondigheden in de teksten, het intelligente gebakkelei tussen de hoofdpersonages, de achtbaan-met-minstens-zeven-loopings verhaallijnen en de uiterst originele Gregory House, zo fantastisch geportretteerd door Stephen Fry's sparring partner Hugh Laurie.
Minder rationeel is onze fascinatie met Cuddy, de zeer vrouwelijke Dean of Medicine en dus House's baas. Het is aangenaam je te identificeren met deze in Dolce & Gabbana mantelpakjes gestoken, gedécolleteerde, hooggehakte, welgevormde maar ook intelligente, verbaal vaardige en stoere veertigplus vrouw. Mijn dochter beoordeelt tegenwoordig kleding en schoenen op hoe 'Cuddy' ze zijn.
Ikzelf heb inmiddels een girl crush* op Lisa Cuddy en ook een beetje op Lisa Edelstein, de actrice die met een vegetarisch dieet en een dagelijks streng Yogaregime zo naadloos in Cuddy's Dolce past. Ze is gevat, opgewekt, charmant, grappig, een beetje maf en ze heeft de liefste glimlach, de hardste lach en de mooiste kont op YouTube. "One small feel for man, one giant ass for mankind."



*girl crush: an overwhelming sense of awe felt by a girl for another girl elicited by varying causes ranging from deep respect to unadulterated lust; may result in the any or all of the following: general euphoria, prolonged sense of inspiration, desire for intellectual-intercouse with crush, simple sexual arousal, etc.
(Urban Dictionary)

Oorspronkelijk gepost op 21 dec, 00:55 op Hyves

De maestro

Na jaren mijn subtiele en minder subtiele hints te hebben genegeerd, had mijn lief eindelijk kaartjes geregeld voor het RPhO onder leiding van Valerie Gergiev. Helaas ging het om zijn afscheid van Rotterdam maar dat maakte dit tweede van de drie afscheidsvoorstellingen niet minder verpletterend. De mans charisma is welhaast tastbaar, zijn genialiteit onontkoombaar en zijn performance op de bok een kunstvorm op zich. Gergiev moet gehoord én gezien worden. Verdwaasd ons plastic tasje met CD-box én DVD vasthoudend zaten we na te smeulen in de trein naar huis. Godegodegod!

Gergjevs afscheid biedt vertroosting

MUZIEK, Frits van der Waa
De Volkskrant, 26 mei 2008

Rotterdam - Wat Valeri Gergjev ertoe bewogen heeft om juist Brahms’ Ein deutsches Requiem te kiezen als het werk waarmee hij dit weekeinde afscheid nam als chefdirigent van het Rotterdams Philharmonisch Orkest is niet recht duidelijk. Gergjev staat bij uitstek bekend om zijn vlammende vertolkingen van grote symfonieën, en dit Requiem is noch vlammend, noch een symfonie, terwijl de combinatie Gergjev-Brahms ook niet altijd een vanzelfsprekende is. Maar als je bedenkt dat een requiem over de eindigheid van alle dingen gaat, is het toch geen kwade keus.

Als bezegeling van een samenwerking die teruggaat tot 1988 en in 1995 uitmondde in Gergjevs benoeming bood orkestdirecteur Jan Raes de scheidende chef een dvd en een vier schijven tellend cd-album aan, waarop de hoogtepunten uit die twintig jaar zijn vastgelegd.

Tevens mag Gergjev voortaan de titel honorary conductor voeren, en nam hij de Van Oldenbarneveldtpenning, een belangrijke onderscheiding van de stad Rotterdam, in ontvangst. Gergjev blijft in elk geval terugkomen voor het jaarlijkse festival dat zijn naam draagt.

Voor Brahms’ Requiem hadden Gergjev en het RPhO zich verzekerd van de goede diensten van het Koor van de Zweedse Omroep, een gezelschap dat de vele aspecten van Brahms bijbeltekstzettingen met glans en diverse krachtgradaties naar voren bracht. Gergjev kneedde de golvende stemmenvloed tot plechtstatige spanningsbogen, hield zowel orkest als zangers voortreffelijk in balans, en kwam zo tot een uitvoering die, hoewel gewichtig, niet zwaar op de hand was. Van de Poolse bariton Mariusz Kwiecien kwamen galmende stentorgeluiden en de Noorse invalstersopraan Solveig Kringelborn riposteerde met een lieftallig vibrato.

Het orkest liet horen dat het onder Gergjevs bewind een intens samenspel heeft ontwikkeld waarbinnen het koper desgewenst kan ruisen en de strijkers zo nodig kunnen schallen, wat ook in de grote zevendelige structuur en de overwegend op versmolten veelvoud gerichte orkestklank van Brahms’ Requiem goede diensten bewijst.

Met een ietwat monolithische benadering van het werk bood Gergjev zijn massaal opgekomen gehoor vertroosting bij zijn afscheid: vertroosting in velerlei gedaanten, ingekeerd dan wel martiaal, bescheiden dan wel op volle kracht, steeds met de grote lijn voor ogen. Maar ‘rusten van de arbeid’, zoals het koor in het slotdeel de zielen van de gestorvenen toewenst, zal er bij workaholic Gergjev vooralsnog wel niet van komen.

Oorspronkelijk gepost op 26 mei, 16:05 op Hyves

Ladies and gentlemen, Tim Burton has left the building

Uitgezwaaid door festivaldirecteur Phil van Tongeren en diens voorganger Jan Doense is de eregast van AFFF 2008 vanmorgen vroeg vertrokken uit Amsterdam. Nadat hij woensdag op de openingsavond zijn Career Achievement Award in ontvangst had genomen, was het gistermiddag na een bezoek aan het Van Gogh Museum tijd voor de signeersessie en het publieke interview. De belangstelling daarvoor was overweldigend, maar de enigszins door een griepje verzwakte Burton sloeg zich er heldhaftig en met voor iedereen een vriendelijk woord doorheen. Het officiële gedeelte van Tim Burton's memorabele bezoek aan het AFFF werd afgesloten met de introductie van een vertoning van Edward Scissorhands.

Tijdens de eerste week bij mijn nieuwe werkgever heb ik er redelijk veel voor moeten doen om toch het staartje van Burtons bezoek aan Amsterdam mee te maken, maar het was het waard! Burton, Edward Scissorhands op groot scherm én twee DVDs, Mars Attacks en Pee Wee's Big Adventure, die mijn Burton collectie vrijwel compleet maken. Op de terugweg kwam ik op station Den Bosch een oud-leraar Engels van de middelbare school tegen en zo was de cirkel rond.

Het was een mooie dag!


Oorspronkelijk gepost op 11 apr, 21:18 op Hyves

Het verdriet van België

Afgelopen zaterdag, 29 maart 2008, in de Antwerpse Bourlaschouwburg hebben familie en vrienden afscheid genomen van Hugo Claus die op 19 maart voor euthanasie had gekozen om de Alzheimer de pas af te snijden. Tijdens de plechtigheid, die werd bijgewoond door tal van prominenten uit de artistieke en de politieke wereld en die live werd uitgezonden, droeg Jef Lambrechts, goede vriend, journalist en amateur-ornitoloog een karakterschets van Claus voor. Het was een combinatie van de persoon Lambrechts en zijn ingehouden, kalme voordracht, de solemniteit van de bijeenkomst en zeker de schoonheid van het volgende die mij zeer raakte.

Het is Nieuwjaar.
Claus loopt door de lange gang naar de glazen deur.
Lichtvoetig, kattenkwaad in de ogen.
Een danser, een filmster op de rode loper, een speelvogel.
Het is zijn laatste Nieuwjaar en hij ziet het helemaal zitten.
Hij wuift.
‘Sterf, terwijl je zoals altijd staat te groeten’,
Zo staat het in zijn laatste bundel.

Hij kende iets van groeten. Als Claus op de affiche stond liepen de zalen vol. En telkens genoot hij. Hij was een wielergod. Het ‘Verdriet van België’ prijkt in menige voorkamer tussen het porselein in de vitrinekast. Een bijbel over het verdrietig land dat hij beminde. Een liefde met verdriet.
‘Ik ben de meest gelauwerde. Gelukkig ben ik ook de meest gehoonde’, vond hij.

Hij speelde met de recensenten als een kat met een bolletje wol. Hij hield van katten. Van hun geveinsde onverschilligheid. Van hun ontembare eigenzinnigheid. Hun soevereiniteit. ‘Il nomme un chat un tigre’, constateerde Arrabal. Thuis volgde hij het parcours van Moshe met dezelfde aandacht als het gesprek aan tafel. Hij herkende in de huiskamerleeuw het raadselachtige, de paradox, de essentie van zijn bestaan. Moshe was een bondgenoot.

Maar, zei hij dan, het slimste dier is de parkiet.

Een mooie vogel met een gezonde libido en het verstand van een kind van vier. Bijna zo uitzonderlijk als Hugo.

Parkieten niezen en ze geeuwen als ze het benauwd krijgen of moe zijn. Als hij ja knikt is hij blij. Als hij zijn vleugels optilt heeft hij het te warm.

Als hij ze uitstrekt wil hij indruk maken. Hij poetst zijn veren maar verdeelt ook het vet zodat de regen hem niet deert.

Hugo was ijdel en mooi, maar keek in de spiegel om de onbekende te zien. Hij wist dat er geen twee waren als hij. En dat er meer waren dan twee die huisden in zijn vel. En hij zag zoveel méér.

De parkiet is een talige vogel.

Sparkie Williams, de Sinatra van de fauna, kende meer zinnetjes dan er dagen zijn in het jaar. Hij verkocht voor zijn dood twintigduizend platen. Zo’n dingen wist hij, althans ze verheugden hem.

Verdwaalde parkieten vinden hun weg terug door het adres of het telefoonnummer te zeggen.

Hugo vergat soms waar hij woonde, maar was een goudmijn van de meest onverwachte kennis. En net als de parkiet kon hij de wereld zien uit vogelperspectief.

Hij trekt de glazen deur open, struikelt haast, lacht, zegt iets in het West-Vlaams en vraagt: ‘hoe gaat het?’, nog voor hij kust.

We eten mosselen in de schaduw van de kathedraal.

Niemand komt op de naam van de actrice die een bijrol speelt in een film van een tijd geleden. Als het gesprek al lang een andere wending heeft genomen, verrast Hugo het gezelschap. Mia Farrow!

Als hij het niet wist, wie dan wel?

Hij wist alles van de film. En van literatuur natuurlijk. En van schilderkunst. En van de wereld.

In de vrije natuur is de parkiet een trekvogel die het milde klimaat opzoekt. Ofschoon afkomstig uit de droge gebieden van Australië, aardt hij overal. De natuur laat de vogel even onverschillig als de meester, die zei: als ik voor de Rocky Mountains sta, heb ik ze al in cinemascope gezien.

Net als de bonte trekvogel hield de schrijver van Las Vegas en van afwisseling. Hij verhuisde rusteloos naar telkens weer andere nesten.

De parkiet is allergisch voor schadelijke gassen. Hugo was dat voor moerasdampen.

Keizer Augustus had een parkiet die hem groette met ‘Ave, Caesar, Victor Imperator’. Voor het geval Marcus Antonius had gewonnen in 29 voor Christus, was er een andere parkiet. Hugo, met je Romeinse profiel, hoe moeten wij je groeten?

Parkieten en politiek.

Er wordt gezegd dat je niet wilde leven onder de nieuwe regering.

Er is controverse over je laatste daad. Er zijn zoveel geruchten. Maar je hield van verwarring.

De vogel had beslist nog andere eigenschappen die je bevielen. Zijn voorkeur voor vers rood vlees of zijn vermogen om de mens naar zijn pijpen te doen dansen. En de suggestie dat Eva in het paradijs niet door een ‘serpent’ maar door een ‘parkiet’ werd verleid tot de beet in de noodlottige appel. Parkieten verkiezen vers fruit als er geen rood vlees is.

Frietjes bij de mosselen.

Voor de parkiet de wereld veroverde waren kraaien de sprekende vogels van het oude continent. Maar op je schouder zat een raaf. Die ging niet meer weg en roofde af en toe een woord uit je mond.

De vogel zat al een tijd te zwijgen en te pikken. De schrijver, die van raadsels hield en van spelletjes, vond hem eerst een plaaggeest en benaderde hem met list. Maar de raaf komt, als hij al praat, niet veel verder dan ‘hallo’ en werd brutaler en sterker van elk gestolen woord.

En toen de zwarte vogel, in een schouwburg zoals deze, een volledig gedicht wegritste, dacht je aan de dodelijke eenzaamheid van de oude Friedrich Hölderlin in zijn toren aan de Neckar. Het was als de knal van een nekschot.

De raaf stal uiteindelijk je uurwerk en je pen, fladderde voor je voeten en hinderde je stap. De dichter werd weer schilder.
…

‘Geen is voor het leven gemaakt die bang is om te sterven’.

Het woord van Theodore Roosevelt had van Claus kunnen zijn, zeker met wat erop volgde: ‘geen is voor de dood geschikt, die terugschrok voor de plicht en het plezier’.

Je wilde niet ten onder gaan, niet capituleren, niet plooien.

Je citeerde Aragon:
‘sa vie est un étrange et douloureux divorce’.

Je beraamde je laatste zet en je laatste feesten.

Je wilde geen misbaar en nog minder tranen, tenzij van het lachen.

En bij het einde van de avond stonden ze aan de deur, Veerle en Hugo, in het warme licht van binnen, en hij wuifde.

De vrienden bedankten en lichtten hun hoed.

Veerle bleef en de lucht was blauw, die laatste dagen.

Ze herlazen het laatste gedicht van Rilke, ‘Komm du, du Letzter’,
…

Bin ich es nog, der da unkenntlich brennt?
Erinnerungen reiss ich nicht herein.
O Leben, Leben: Draussensein.
Und ich in Lohe. Niemand der mich kennt.

Hugo heeft zich omgedraaid. Hij is naar binnen.

We zien zijn imposante ruggen.

Van ‘kleine reeks’ tot ‘In geval van nood’. Bijna één dichtbundel voor elk van zijn levensjaren.

Een kleine driehonderd ruggen met titels die iedereen kent en die verraden dat ze raadsels bevatten.

En dan het tedere afscheid.

Het moment van sprakeloosheid, dat jij, Hugo, een heer als steeds,
afbreekt als je met een lachje zegt:

‘Tot ziens’.

En dan stierf je, zingend op de drempel van de lente, en het werd winter.

Oorspronkelijk gepost op 3 apr 2008, 00:08 op Hyves

Pirate!

Het blijkt moeilijk te zijn om met enige regelmaat over de inspirerende dingen des levens te schrijven, terwijl die toch zeker belangrijk voor me zijn. Zo kan ik gepassioneerd raken over een klein aantal Engelse, zoetgevooisde mannen. Tegenover mijn man kan ik van dit selecte gezelschapje goed aangeven waarom ze aantrekkelijk voor me zijn. Zo is daar de geweldige Stephen Fry: intelligent, erudiet, charmant, villein, zelfverzekerd, snel. De unieke Richard E. Grant: excentriek, eng, charmant, bescheiden, onvoorspelbaar. De extraverte gentleman Robert Hardy: uitbundig, ingetogen, charmant, intelligent, zeer aanwezig. Russell Brand: wild, slim, gentlemanlike, gevat, direct. Colin Firth: lang, charmant, intelligent, smeulend sexy (wat een rotwoord is dat!). En, last but most certainly not least, DE MAN Jeremy Irons. Al vanaf 1981, Brideshead Revisited, zorgt zijn verschijnen in films en op TV bij mij voor vlinders in de buik, zweterige handen, een snellere hartslag en diepe zuchten. Minder verheven sentimenten als hierboven beschreven maar nog steeds goed te verantwoorden want hij is in de eerste plaats een fantastisch goede acteur en dat talent ligt zeer duidelijk aan de basis van mijn voornamelijk lichamelijke reacties op Jeremy.
Dat brengt me echter wel bij de aanleiding tot deze editie van mijn blog:



Johnny Depp! Sinds viereneenhalf jaar geleden heb ik een toch enigszins beschamende fascinatie voor deze kleine, niet bijzonder intelligente, niet echt charmante, Disney-piraat-spelende, redelijk oppervlakkige Amerikaan. Wat mijn fascinatie beschamend maakt, is dat de belangrijkste emotie hierbij lust is. De man's lendenen, schouders, rug, armen en vooral zijn kont maken mij wellustig en ik kan nog zo hard roepen dat hij ook heel aardig kan acteren, het is en blijft lust. Ook belangrijk en inspirerend want het heeft me onder andere een goede vriendin opgeleverd, de ingang naar internationaal internetten en een interesse voor glamourfotografie. Bovendien is het ook wel leuk om bakvisserig te zijn en tot nu toe is mijn lief redelijk tolerant geweest als ik hem bijvoorbeeld meld dat Johnny zijn haar kort heeft laten knippen.
Johnny Depp... ik hoop echt dat ie met Disney nu klaar is.

Oorspronkelijk gepost op 22 mrt 2008, 15:36 Hyves

Isn't It Rich?

Gedurende deze winter heb ik vroeg op de middag weer veel afleveringen van As Time Goes By gezien met Geoffrey Palmer en de geweldige Dame Judi Dench. Ik geloof dat BBC Prime er nu wel zo ongeveer doorheen is. Vanmiddag vond ik op YouTube (drie hoeraatjes voor YouTube, graag!) een clipje uit 1996 van Judi Dench bij Alan Titchmarsh. Terwijl ik zat te mijmeren over hoe leuk Titch vroeger als presentator was, luisterde ik niet echt naar het gesprekje tussen hem en zijn gast totdat Dame Judi Send in the Clowns begon te zingen en ze met haar breekbare doch sterke stem en fabuleuze acteertalent m'n hart vastpakte en het kneedde totdat de tranen me over de wangen liepen. Judi legt aan Titch uit dat het over de confrontatie met het verkeerd timen van het leven gaat, ("She mistimes, mistimes her life in a way.") maar bij haar weergave van Sondheims prachtlied worden het een universele ervaring met universele emoties die je waarschijnlijk uit overlevingsinstinct ver weg stopt. Kunst, en daar gaat het in deze clip over, KUNST, pulkt, schuurt en kneedt aan teleurstelling, spijt, verlangen en wat dies meer zij en fluistert je intussen al wiegend toe dat het zo goed is.
Een commentaar op YouTube luidt: "If this performance can not touch your heart it is because you are dead.". En zo is het!

Oorspronkelijk gepost op 5 mrt 2008, 21:16 Hyves

Pomp and Circumstance

Een eerste poging tot bloggen. De directe aanleiding om daar nu eindelijk 's mee te beginnen was Elgar's Pump and Circumstance gecombineerd met de ontdekking van een Hyves voor ouders van kinderen met diabetes. Om van dat laatste lid te worden moet je lid zijn van Hyves en zo ontdekte ik na een moeizame aanmelding (waarom zijn alle usernames altijd al vergeven?) de blogoptie: Wie mag het zien? Niemand! Eerder vandaag speelde ik al met de gedachte om te bloggen voor mezelf om wat bewuster te leven (lees: genieten van het alledaagse leven). Op weg naar huis blies Elgar's Pomp and Circumstance me via Radio 4 welhaast uit de auto en, zoals ook en vooral Jerusalem kan doen, maakte me dat gelukkig en extreem trots om Brits te zijn. Wat ik natuurlijk niet ben omdat ik in de verkeerde nationaliteit geboren ben. Afijn, vastleggen voor mezelf dus via mijn blog, oftewel, in goed Nederlands, bloggen.

Muziek: Edward Elgar - Pomp and Circumstance March no. 1
Een Last Night of the Proms versie met bijbehorende sound effects en sing-alongs maar dat is tenslotte waar mijn liefde voor Elgar, Parry's Jerusalem en vervolgens 'all things English' haar beslag heeft gekregen. Het indrukwekkende aan de Radio 4 ervaring was echter dat de uitvoering ontdaan van alle stereotype Royal Albert Hall franje ook gewoon een heel mooi stuk muziek is.

En om dit dan af te ronden met nog een staaltje misplaatst nationalisme, William Blake's Jerusalem, of zoals het eigenlijk heet

And did those feet in ancient time

And did those feet in ancient time
walk upon England’s mountains green?
And was the holy Lamb of God
on England’s pleasant pastures seen?
And did the countenance divine
shine forth upon our clouded hills?
And was Jerusalem builded here
among these dark Satanic Mills?

Bring me my bow of burning gold!
Bring me my arrows of desire!
Bring me my spear! O clouds, unfold!
Bring me my chariot of fire!
I will not cease from mental fight,
nor shall my sword sleep in my hand,
till we have built Jerusalem
In England’s green and pleasant land.

Oorspronkelijk gepost op 4 mrt 2008, 17:45 Hyves