zondag 10 mei 2009
David Sedaris - Six to Eight Black Men
I was sent this by an American Twitter mate (yay for Twitter, everybody!) and it's hilarious! David Sedaris on Dutch 'Sinterklaas' which involves the former bishop of Turkey and six to eight black men.
Just publishing for now but will come back to do some tweaking... perhaps.
Six To Eight Black Men
I've never been much for guidebooks, so when trying to get my bearings in some strange American city, I normally start by asking the cabdriver or hotel clerk some silly question regarding the latest census figures. I say silly because I don't really how many people live in Olympia, Washington or Columbus, Ohio. They're nice enough places, but the numbers mean nothing to me. My second question might have to do with the average annual rainfall, which, again, doesn't tell me anything about the people who have chosen to call this place home.
What really interests me are the local gun laws. Can I carry a concealed weapon and, if so, under what circumstances? What's the waiting period for a tommy gun? Could I buy a Glock 17 if I were recently divorced or fired from my job? I've learned from experience that its best to lead into this subject as delicately as possible, especially if you and the local citizen are alone and enclosed in a relatively small area. Bide your time, though, and you can walk away with some excellent stories. I've learned, for example, that the blind can legally hunt in both Texas and Michigan. In Texas they must be accompanied by a sighted companion, but I heard that in Michigan theyre allowed to go it alone, which raises the question: How do they find whatever it is they just shot? In addition to that, how do they get it home? Are the Michigan blind allowed to drive as well? I ask about guns not because I want one of my own but because the answers vary so widely from state to state. In a country thats become increasingly homogeneous, I'm reassured by these last charming touches or regionalism.
Firearms arent really an issue in Europe, so when travelling abroad, my first question usually relates to barnyard animals. "What do your roosters say?" is a good ice breaker, as every country has its own unique interpretation. In Germany, where dogs bark "vow vow" and both the frog and the duck say "quack," the roosters crow "kiri-a-kee," and in France the scream "coco-rico," which sounds like one of those horrible pre-mixed cocktails with a pirate on the label. When told that an American rooster says, "cock-a-doodle-doo," my hosts look at me with disbelief and pity.
"When do you open your Christmas presents?" is another good conversation starter, as I think it explains a lot about national character. People who traditionally open gifts on Christmas Eve seem a bit more pious and family-oriented than those who wait until Christmas morning. They go to Mass, open presents, eat a late meal, return to church the following morning, and devote the rest of the day to eating another big meal. Gifts are generally reserved for children, and the parents tend not to go overboard. Its nothing I'd want for myself, but I suppose its fine for those who prefer food and family to things of real value.
In France and Germany gifts are exchanged on Christmas Eve, while in the Netherlands the children open their presents on December 5, in celebration of St. Nicholas Day. It sounded soft of quaint until I spoke to a man named Oscar, who filled me in on a few of the details as we walked from my hotel to the Amsterdam train station.
Unlike the jolly, obese American Santa, Saint Nicholas is painfully thin and dresses not unlike the pope, topping his robes with a tall hat resembling an embroidered tea cozy. The outfit, I was told, is a carryover from his former career, when he served as the bishop of Turkey.
"I'm sorry," I said, "but could you repeat that?"
One doesn't want to be too much of a cultural chauvinist, but this seemed completely wrong to me. For starters, Santa didn't anything. He's not retired and, more important, he has nothing to do with Turkey. Its too dangerous there and the people wouldn't appreciate him. When asked how he got from Turkey to the North Pole, Oscar told me with complete conviction that Saint Nicholas currently resides in Spain, which again is simply not true. Though he could probably live wherever he wanted, Santa chose the North Pole specifically because it is harsh and isolated. No one can spy on him, and he doesn't have to worry about people coming to the door. Anyone can come to the door in Spain, and in that outfit hed most certainly be recognized. On top of that, aside from a few pleasantries, Santa doesnt speak Spanish. "Hello. How are you? Can I get you some candy?" Fine. He knows enough to get by, but he's not fluent and he certainly doesnt eat tapas.
While our Santa flies on a sled, the Dutch version arrives by boat and then transfers to a white horse. The event is televised, and great crowds gather at the waterfront to greet him. I'm not sure if there's a set date, but he generally docks in late November and spends a few weeks hanging out asking people what they want.
"Is it just him alone?" I asked. "Or does he come with some backup?"
Oscar's English was close to perfect, but he seemed thrown by a term normally reserved for police reinforcement.
"Helpers," I said. "Does he have any elves?"
Maybe I'm overly sensitive, but I couldnt help but feel personally insulted when Oscar denounced the very idea as grotesque and unrealistic. "Elves," he said. "They are just so silly."
The words were redefined when I learned that Saint Nicolas travels with what was consistently described as six to eight black men. I asked several Dutch people to narrow it down, but none of them could give me an exact number. It was always six to eight, which seems strange, seeing as theyve had hundreds of years to get an accurate head count.
The six to eight black men were characterized as personal slaves until the mid 1950s, when the political climate changed and it was decided that instead of being slaves they were just good friends. I think that history has proved that something usually comes slavery and friendship, a period of time marked not by cookies and quiet hours beside the fire but by bloodshed and mutual hostility. They have such violence in the Netherlands, but rather than duking it out amongst themselves, Santa and his former slaves decided to take it out on the public. In the early years if a child was naughty, Saint Nicholas and the six to eight black men would beat him with what Oscar described as the small branch of a tree.
"A switch?"
"Yes," he said, "Thats it. Theyd kick him and beat him with a switch. Then if the youngster was really bad, theyd put him in a sack and take him back to Spain."
"Saint Nicholas would ?"
"Well, not anymore," Oscar said. "Now he just to kick you."
He considered this to be progressive, but in a way I think it's almost more perverse that the original punishment. "I'm going to hurt you but not really." How many times have we fallen for that line? The fake slap invariably makes contact, adding the elements of shock and betrayal to what had previously been plain old-fashioned fear. What kind of a Santa spends his time pretending to kick people before stuffing them into a canvas sack? Then, of course, youve got the six to eight former slaves who could potentially go off at any moment. This, I think, is the greatest difference between us and the Dutch. While a certain segment of our population might be perfectly happy with the arrangement, if you told the average white American that six to eight nameless black men would be sneaking into his house in the middle of the night, he would barricade the doors and arm himself with whatever he could get his hands on.
", did you say?"
In the years before central heating, Dutch children would leave their shoes by the fireplace, the promise being that unless they planned to beat you, kick you, or stuff you into a sack, Saint Nicholas and the six to eight black men would fill your clogs with presents. Aside from the threats of violence and kidnapping, it's not much different than hanging your stockings from the mantel. Now that so few people actually have a working fireplace, Dutch children are instructed to leave their shoes beside the radiator, furnace, or space heater. Saint Nicholas and the six to eight black men arrive on horses, which jump from the yard onto the roof. At this point I guess they either jump back down and use the door or stay put and vaporize through pipes and electrical cords. Oscar wasn't too clear about the particulars, but really, who can blame him? We have the same problem with our Santa. He's supposed to use the chimney, but if you don't have one, he still manages to get in. It's not best to think about it too hard.
While eight flying reindeer are a hard pill to swallow, our Christmas story remains relatively dull. Santa lives with his wife in a remote polar village and spends one night a year travelling around the world. If youre bad, he leaves you coal. If youre good and live in America, hell give you just about anything you want. We tell our children to be good and send them off to bed, where they lie awake, anticipating their great bounty. A Dutch parent has a decidedly harrier story to relate, telling his children, "Listen, you might want to pack a few of your things together before going to bed. The former bishop of Turkey will be coming tonight along with six to eight black men. They might stuff you into a sack and take you to Spain, or they might just pretend to kick you. We don't know for sure, but we want you to be prepared."
This is the reward for living in the Netherlands. As a child you get to hear this story, and as an adult you get to turn around and repeat it. As an added bonus, the government has thrown in legalized drugs and prostitution - so what's to love about being Dutch?
Oscar finished his story just as we arrived at the station. He was a polite and interesting guy - very good company but when he offered to wait until my train arrived I begged off, claiming I had some calls to make. Sitting alone in the vast, vibrant terminal, surrounded by thousands of polite, seemingly interesting Dutch people, I couldnt help but feel second-rate. Yes, the Netherlands was a small country, but it had six to eight black men and a really good bedtime story. Being a fairly competitive person, I felt jealous, then bitter. I was edging toward hostile when I remembered the blind hunter tramping off alone into the Michigan forest. He may bag a deer, or he may happily shoot a camper in the stomach. He may find his way back to the car, or he may wander around for a week or two before stumbling through your back door. We dont know for sure, but in pinning that license to his chest, he inspires the sort of narrative that ultimately makes me proud to be an American.
Source
Just publishing for now but will come back to do some tweaking... perhaps.
Six To Eight Black Men
I've never been much for guidebooks, so when trying to get my bearings in some strange American city, I normally start by asking the cabdriver or hotel clerk some silly question regarding the latest census figures. I say silly because I don't really how many people live in Olympia, Washington or Columbus, Ohio. They're nice enough places, but the numbers mean nothing to me. My second question might have to do with the average annual rainfall, which, again, doesn't tell me anything about the people who have chosen to call this place home.
What really interests me are the local gun laws. Can I carry a concealed weapon and, if so, under what circumstances? What's the waiting period for a tommy gun? Could I buy a Glock 17 if I were recently divorced or fired from my job? I've learned from experience that its best to lead into this subject as delicately as possible, especially if you and the local citizen are alone and enclosed in a relatively small area. Bide your time, though, and you can walk away with some excellent stories. I've learned, for example, that the blind can legally hunt in both Texas and Michigan. In Texas they must be accompanied by a sighted companion, but I heard that in Michigan theyre allowed to go it alone, which raises the question: How do they find whatever it is they just shot? In addition to that, how do they get it home? Are the Michigan blind allowed to drive as well? I ask about guns not because I want one of my own but because the answers vary so widely from state to state. In a country thats become increasingly homogeneous, I'm reassured by these last charming touches or regionalism.
Firearms arent really an issue in Europe, so when travelling abroad, my first question usually relates to barnyard animals. "What do your roosters say?" is a good ice breaker, as every country has its own unique interpretation. In Germany, where dogs bark "vow vow" and both the frog and the duck say "quack," the roosters crow "kiri-a-kee," and in France the scream "coco-rico," which sounds like one of those horrible pre-mixed cocktails with a pirate on the label. When told that an American rooster says, "cock-a-doodle-doo," my hosts look at me with disbelief and pity.
"When do you open your Christmas presents?" is another good conversation starter, as I think it explains a lot about national character. People who traditionally open gifts on Christmas Eve seem a bit more pious and family-oriented than those who wait until Christmas morning. They go to Mass, open presents, eat a late meal, return to church the following morning, and devote the rest of the day to eating another big meal. Gifts are generally reserved for children, and the parents tend not to go overboard. Its nothing I'd want for myself, but I suppose its fine for those who prefer food and family to things of real value.
In France and Germany gifts are exchanged on Christmas Eve, while in the Netherlands the children open their presents on December 5, in celebration of St. Nicholas Day. It sounded soft of quaint until I spoke to a man named Oscar, who filled me in on a few of the details as we walked from my hotel to the Amsterdam train station.
Unlike the jolly, obese American Santa, Saint Nicholas is painfully thin and dresses not unlike the pope, topping his robes with a tall hat resembling an embroidered tea cozy. The outfit, I was told, is a carryover from his former career, when he served as the bishop of Turkey.
"I'm sorry," I said, "but could you repeat that?"
One doesn't want to be too much of a cultural chauvinist, but this seemed completely wrong to me. For starters, Santa didn't anything. He's not retired and, more important, he has nothing to do with Turkey. Its too dangerous there and the people wouldn't appreciate him. When asked how he got from Turkey to the North Pole, Oscar told me with complete conviction that Saint Nicholas currently resides in Spain, which again is simply not true. Though he could probably live wherever he wanted, Santa chose the North Pole specifically because it is harsh and isolated. No one can spy on him, and he doesn't have to worry about people coming to the door. Anyone can come to the door in Spain, and in that outfit hed most certainly be recognized. On top of that, aside from a few pleasantries, Santa doesnt speak Spanish. "Hello. How are you? Can I get you some candy?" Fine. He knows enough to get by, but he's not fluent and he certainly doesnt eat tapas.
While our Santa flies on a sled, the Dutch version arrives by boat and then transfers to a white horse. The event is televised, and great crowds gather at the waterfront to greet him. I'm not sure if there's a set date, but he generally docks in late November and spends a few weeks hanging out asking people what they want.
"Is it just him alone?" I asked. "Or does he come with some backup?"
Oscar's English was close to perfect, but he seemed thrown by a term normally reserved for police reinforcement.
"Helpers," I said. "Does he have any elves?"
Maybe I'm overly sensitive, but I couldnt help but feel personally insulted when Oscar denounced the very idea as grotesque and unrealistic. "Elves," he said. "They are just so silly."
The words were redefined when I learned that Saint Nicolas travels with what was consistently described as six to eight black men. I asked several Dutch people to narrow it down, but none of them could give me an exact number. It was always six to eight, which seems strange, seeing as theyve had hundreds of years to get an accurate head count.
The six to eight black men were characterized as personal slaves until the mid 1950s, when the political climate changed and it was decided that instead of being slaves they were just good friends. I think that history has proved that something usually comes slavery and friendship, a period of time marked not by cookies and quiet hours beside the fire but by bloodshed and mutual hostility. They have such violence in the Netherlands, but rather than duking it out amongst themselves, Santa and his former slaves decided to take it out on the public. In the early years if a child was naughty, Saint Nicholas and the six to eight black men would beat him with what Oscar described as the small branch of a tree.
"A switch?"
"Yes," he said, "Thats it. Theyd kick him and beat him with a switch. Then if the youngster was really bad, theyd put him in a sack and take him back to Spain."
"Saint Nicholas would ?"
"Well, not anymore," Oscar said. "Now he just to kick you."
He considered this to be progressive, but in a way I think it's almost more perverse that the original punishment. "I'm going to hurt you but not really." How many times have we fallen for that line? The fake slap invariably makes contact, adding the elements of shock and betrayal to what had previously been plain old-fashioned fear. What kind of a Santa spends his time pretending to kick people before stuffing them into a canvas sack? Then, of course, youve got the six to eight former slaves who could potentially go off at any moment. This, I think, is the greatest difference between us and the Dutch. While a certain segment of our population might be perfectly happy with the arrangement, if you told the average white American that six to eight nameless black men would be sneaking into his house in the middle of the night, he would barricade the doors and arm himself with whatever he could get his hands on.
", did you say?"
In the years before central heating, Dutch children would leave their shoes by the fireplace, the promise being that unless they planned to beat you, kick you, or stuff you into a sack, Saint Nicholas and the six to eight black men would fill your clogs with presents. Aside from the threats of violence and kidnapping, it's not much different than hanging your stockings from the mantel. Now that so few people actually have a working fireplace, Dutch children are instructed to leave their shoes beside the radiator, furnace, or space heater. Saint Nicholas and the six to eight black men arrive on horses, which jump from the yard onto the roof. At this point I guess they either jump back down and use the door or stay put and vaporize through pipes and electrical cords. Oscar wasn't too clear about the particulars, but really, who can blame him? We have the same problem with our Santa. He's supposed to use the chimney, but if you don't have one, he still manages to get in. It's not best to think about it too hard.
While eight flying reindeer are a hard pill to swallow, our Christmas story remains relatively dull. Santa lives with his wife in a remote polar village and spends one night a year travelling around the world. If youre bad, he leaves you coal. If youre good and live in America, hell give you just about anything you want. We tell our children to be good and send them off to bed, where they lie awake, anticipating their great bounty. A Dutch parent has a decidedly harrier story to relate, telling his children, "Listen, you might want to pack a few of your things together before going to bed. The former bishop of Turkey will be coming tonight along with six to eight black men. They might stuff you into a sack and take you to Spain, or they might just pretend to kick you. We don't know for sure, but we want you to be prepared."
This is the reward for living in the Netherlands. As a child you get to hear this story, and as an adult you get to turn around and repeat it. As an added bonus, the government has thrown in legalized drugs and prostitution - so what's to love about being Dutch?
Oscar finished his story just as we arrived at the station. He was a polite and interesting guy - very good company but when he offered to wait until my train arrived I begged off, claiming I had some calls to make. Sitting alone in the vast, vibrant terminal, surrounded by thousands of polite, seemingly interesting Dutch people, I couldnt help but feel second-rate. Yes, the Netherlands was a small country, but it had six to eight black men and a really good bedtime story. Being a fairly competitive person, I felt jealous, then bitter. I was edging toward hostile when I remembered the blind hunter tramping off alone into the Michigan forest. He may bag a deer, or he may happily shoot a camper in the stomach. He may find his way back to the car, or he may wander around for a week or two before stumbling through your back door. We dont know for sure, but in pinning that license to his chest, he inspires the sort of narrative that ultimately makes me proud to be an American.
Source
woensdag 28 januari 2009
Girl crush
Mijn dochter en ik zijn sinds een half jaar verslaafd aan de serie House MD. Mijn dochter is, uiteraard, veel jonger dan ik dus rationeel gezien zijn haar motieven anders dan de mijne. Zij vindt alles medisch interessant en deze ziekenhuisserie heeft de bonus van een onbeschofte puber van een arts die elke week weer briljant alle drama naar een gezond einde mankepoot.
Ik waardeer de serie om de spitsvondigheden in de teksten, het intelligente gebakkelei tussen de hoofdpersonages, de achtbaan-met-minstens-zeven-loopings verhaallijnen en de uiterst originele Gregory House, zo fantastisch geportretteerd door Stephen Fry's sparring partner Hugh Laurie.
Minder rationeel is onze fascinatie met Cuddy, de zeer vrouwelijke Dean of Medicine en dus House's baas. Het is aangenaam je te identificeren met deze in Dolce & Gabbana mantelpakjes gestoken, gedécolleteerde, hooggehakte, welgevormde maar ook intelligente, verbaal vaardige en stoere veertigplus vrouw. Mijn dochter beoordeelt tegenwoordig kleding en schoenen op hoe 'Cuddy' ze zijn.
Ikzelf heb inmiddels een girl crush* op Lisa Cuddy en ook een beetje op Lisa Edelstein, de actrice die met een vegetarisch dieet en een dagelijks streng Yogaregime zo naadloos in Cuddy's Dolce past. Ze is gevat, opgewekt, charmant, grappig, een beetje maf en ze heeft de liefste glimlach, de hardste lach en de mooiste kont op YouTube. "One small feel for man, one giant ass for mankind."
*girl crush: an overwhelming sense of awe felt by a girl for another girl elicited by varying causes ranging from deep respect to unadulterated lust; may result in the any or all of the following: general euphoria, prolonged sense of inspiration, desire for intellectual-intercouse with crush, simple sexual arousal, etc.
(Urban Dictionary)
Oorspronkelijk gepost op 21 dec, 00:55 op Hyves
Ik waardeer de serie om de spitsvondigheden in de teksten, het intelligente gebakkelei tussen de hoofdpersonages, de achtbaan-met-minstens-zeven-loopings verhaallijnen en de uiterst originele Gregory House, zo fantastisch geportretteerd door Stephen Fry's sparring partner Hugh Laurie.
Minder rationeel is onze fascinatie met Cuddy, de zeer vrouwelijke Dean of Medicine en dus House's baas. Het is aangenaam je te identificeren met deze in Dolce & Gabbana mantelpakjes gestoken, gedécolleteerde, hooggehakte, welgevormde maar ook intelligente, verbaal vaardige en stoere veertigplus vrouw. Mijn dochter beoordeelt tegenwoordig kleding en schoenen op hoe 'Cuddy' ze zijn.
Ikzelf heb inmiddels een girl crush* op Lisa Cuddy en ook een beetje op Lisa Edelstein, de actrice die met een vegetarisch dieet en een dagelijks streng Yogaregime zo naadloos in Cuddy's Dolce past. Ze is gevat, opgewekt, charmant, grappig, een beetje maf en ze heeft de liefste glimlach, de hardste lach en de mooiste kont op YouTube. "One small feel for man, one giant ass for mankind."
*girl crush: an overwhelming sense of awe felt by a girl for another girl elicited by varying causes ranging from deep respect to unadulterated lust; may result in the any or all of the following: general euphoria, prolonged sense of inspiration, desire for intellectual-intercouse with crush, simple sexual arousal, etc.
(Urban Dictionary)
Oorspronkelijk gepost op 21 dec, 00:55 op Hyves
De maestro
Na jaren mijn subtiele en minder subtiele hints te hebben genegeerd, had mijn lief eindelijk kaartjes geregeld voor het RPhO onder leiding van Valerie Gergiev. Helaas ging het om zijn afscheid van Rotterdam maar dat maakte dit tweede van de drie afscheidsvoorstellingen niet minder verpletterend. De mans charisma is welhaast tastbaar, zijn genialiteit onontkoombaar en zijn performance op de bok een kunstvorm op zich. Gergiev moet gehoord én gezien worden. Verdwaasd ons plastic tasje met CD-box én DVD vasthoudend zaten we na te smeulen in de trein naar huis. Godegodegod!
Gergjevs afscheid biedt vertroosting
MUZIEK, Frits van der Waa
De Volkskrant, 26 mei 2008
Rotterdam - Wat Valeri Gergjev ertoe bewogen heeft om juist Brahms’ Ein deutsches Requiem te kiezen als het werk waarmee hij dit weekeinde afscheid nam als chefdirigent van het Rotterdams Philharmonisch Orkest is niet recht duidelijk. Gergjev staat bij uitstek bekend om zijn vlammende vertolkingen van grote symfonieën, en dit Requiem is noch vlammend, noch een symfonie, terwijl de combinatie Gergjev-Brahms ook niet altijd een vanzelfsprekende is. Maar als je bedenkt dat een requiem over de eindigheid van alle dingen gaat, is het toch geen kwade keus.
Als bezegeling van een samenwerking die teruggaat tot 1988 en in 1995 uitmondde in Gergjevs benoeming bood orkestdirecteur Jan Raes de scheidende chef een dvd en een vier schijven tellend cd-album aan, waarop de hoogtepunten uit die twintig jaar zijn vastgelegd.
Tevens mag Gergjev voortaan de titel honorary conductor voeren, en nam hij de Van Oldenbarneveldtpenning, een belangrijke onderscheiding van de stad Rotterdam, in ontvangst. Gergjev blijft in elk geval terugkomen voor het jaarlijkse festival dat zijn naam draagt.
Voor Brahms’ Requiem hadden Gergjev en het RPhO zich verzekerd van de goede diensten van het Koor van de Zweedse Omroep, een gezelschap dat de vele aspecten van Brahms bijbeltekstzettingen met glans en diverse krachtgradaties naar voren bracht. Gergjev kneedde de golvende stemmenvloed tot plechtstatige spanningsbogen, hield zowel orkest als zangers voortreffelijk in balans, en kwam zo tot een uitvoering die, hoewel gewichtig, niet zwaar op de hand was. Van de Poolse bariton Mariusz Kwiecien kwamen galmende stentorgeluiden en de Noorse invalstersopraan Solveig Kringelborn riposteerde met een lieftallig vibrato.
Het orkest liet horen dat het onder Gergjevs bewind een intens samenspel heeft ontwikkeld waarbinnen het koper desgewenst kan ruisen en de strijkers zo nodig kunnen schallen, wat ook in de grote zevendelige structuur en de overwegend op versmolten veelvoud gerichte orkestklank van Brahms’ Requiem goede diensten bewijst.
Met een ietwat monolithische benadering van het werk bood Gergjev zijn massaal opgekomen gehoor vertroosting bij zijn afscheid: vertroosting in velerlei gedaanten, ingekeerd dan wel martiaal, bescheiden dan wel op volle kracht, steeds met de grote lijn voor ogen. Maar ‘rusten van de arbeid’, zoals het koor in het slotdeel de zielen van de gestorvenen toewenst, zal er bij workaholic Gergjev vooralsnog wel niet van komen.
Oorspronkelijk gepost op 26 mei, 16:05 op Hyves
Gergjevs afscheid biedt vertroosting
MUZIEK, Frits van der Waa
De Volkskrant, 26 mei 2008
Rotterdam - Wat Valeri Gergjev ertoe bewogen heeft om juist Brahms’ Ein deutsches Requiem te kiezen als het werk waarmee hij dit weekeinde afscheid nam als chefdirigent van het Rotterdams Philharmonisch Orkest is niet recht duidelijk. Gergjev staat bij uitstek bekend om zijn vlammende vertolkingen van grote symfonieën, en dit Requiem is noch vlammend, noch een symfonie, terwijl de combinatie Gergjev-Brahms ook niet altijd een vanzelfsprekende is. Maar als je bedenkt dat een requiem over de eindigheid van alle dingen gaat, is het toch geen kwade keus.
Als bezegeling van een samenwerking die teruggaat tot 1988 en in 1995 uitmondde in Gergjevs benoeming bood orkestdirecteur Jan Raes de scheidende chef een dvd en een vier schijven tellend cd-album aan, waarop de hoogtepunten uit die twintig jaar zijn vastgelegd.
Tevens mag Gergjev voortaan de titel honorary conductor voeren, en nam hij de Van Oldenbarneveldtpenning, een belangrijke onderscheiding van de stad Rotterdam, in ontvangst. Gergjev blijft in elk geval terugkomen voor het jaarlijkse festival dat zijn naam draagt.
Voor Brahms’ Requiem hadden Gergjev en het RPhO zich verzekerd van de goede diensten van het Koor van de Zweedse Omroep, een gezelschap dat de vele aspecten van Brahms bijbeltekstzettingen met glans en diverse krachtgradaties naar voren bracht. Gergjev kneedde de golvende stemmenvloed tot plechtstatige spanningsbogen, hield zowel orkest als zangers voortreffelijk in balans, en kwam zo tot een uitvoering die, hoewel gewichtig, niet zwaar op de hand was. Van de Poolse bariton Mariusz Kwiecien kwamen galmende stentorgeluiden en de Noorse invalstersopraan Solveig Kringelborn riposteerde met een lieftallig vibrato.
Het orkest liet horen dat het onder Gergjevs bewind een intens samenspel heeft ontwikkeld waarbinnen het koper desgewenst kan ruisen en de strijkers zo nodig kunnen schallen, wat ook in de grote zevendelige structuur en de overwegend op versmolten veelvoud gerichte orkestklank van Brahms’ Requiem goede diensten bewijst.
Met een ietwat monolithische benadering van het werk bood Gergjev zijn massaal opgekomen gehoor vertroosting bij zijn afscheid: vertroosting in velerlei gedaanten, ingekeerd dan wel martiaal, bescheiden dan wel op volle kracht, steeds met de grote lijn voor ogen. Maar ‘rusten van de arbeid’, zoals het koor in het slotdeel de zielen van de gestorvenen toewenst, zal er bij workaholic Gergjev vooralsnog wel niet van komen.
Oorspronkelijk gepost op 26 mei, 16:05 op Hyves
Ladies and gentlemen, Tim Burton has left the building
Uitgezwaaid door festivaldirecteur Phil van Tongeren en diens voorganger Jan Doense is de eregast van AFFF 2008 vanmorgen vroeg vertrokken uit Amsterdam. Nadat hij woensdag op de openingsavond zijn Career Achievement Award in ontvangst had genomen, was het gistermiddag na een bezoek aan het Van Gogh Museum tijd voor de signeersessie en het publieke interview. De belangstelling daarvoor was overweldigend, maar de enigszins door een griepje verzwakte Burton sloeg zich er heldhaftig en met voor iedereen een vriendelijk woord doorheen. Het officiële gedeelte van Tim Burton's memorabele bezoek aan het AFFF werd afgesloten met de introductie van een vertoning van Edward Scissorhands.
Tijdens de eerste week bij mijn nieuwe werkgever heb ik er redelijk veel voor moeten doen om toch het staartje van Burtons bezoek aan Amsterdam mee te maken, maar het was het waard! Burton, Edward Scissorhands op groot scherm én twee DVDs, Mars Attacks en Pee Wee's Big Adventure, die mijn Burton collectie vrijwel compleet maken. Op de terugweg kwam ik op station Den Bosch een oud-leraar Engels van de middelbare school tegen en zo was de cirkel rond.
Het was een mooie dag!
Oorspronkelijk gepost op 11 apr, 21:18 op Hyves
Tijdens de eerste week bij mijn nieuwe werkgever heb ik er redelijk veel voor moeten doen om toch het staartje van Burtons bezoek aan Amsterdam mee te maken, maar het was het waard! Burton, Edward Scissorhands op groot scherm én twee DVDs, Mars Attacks en Pee Wee's Big Adventure, die mijn Burton collectie vrijwel compleet maken. Op de terugweg kwam ik op station Den Bosch een oud-leraar Engels van de middelbare school tegen en zo was de cirkel rond.
Het was een mooie dag!
Oorspronkelijk gepost op 11 apr, 21:18 op Hyves
Het verdriet van België
Afgelopen zaterdag, 29 maart 2008, in de Antwerpse Bourlaschouwburg hebben familie en vrienden afscheid genomen van Hugo Claus die op 19 maart voor euthanasie had gekozen om de Alzheimer de pas af te snijden. Tijdens de plechtigheid, die werd bijgewoond door tal van prominenten uit de artistieke en de politieke wereld en die live werd uitgezonden, droeg Jef Lambrechts, goede vriend, journalist en amateur-ornitoloog een karakterschets van Claus voor. Het was een combinatie van de persoon Lambrechts en zijn ingehouden, kalme voordracht, de solemniteit van de bijeenkomst en zeker de schoonheid van het volgende die mij zeer raakte.
Het is Nieuwjaar.
Claus loopt door de lange gang naar de glazen deur.
Lichtvoetig, kattenkwaad in de ogen.
Een danser, een filmster op de rode loper, een speelvogel.
Het is zijn laatste Nieuwjaar en hij ziet het helemaal zitten.
Hij wuift.
‘Sterf, terwijl je zoals altijd staat te groeten’,
Zo staat het in zijn laatste bundel.
Hij kende iets van groeten. Als Claus op de affiche stond liepen de zalen vol. En telkens genoot hij. Hij was een wielergod. Het ‘Verdriet van België’ prijkt in menige voorkamer tussen het porselein in de vitrinekast. Een bijbel over het verdrietig land dat hij beminde. Een liefde met verdriet.
‘Ik ben de meest gelauwerde. Gelukkig ben ik ook de meest gehoonde’, vond hij.
Hij speelde met de recensenten als een kat met een bolletje wol. Hij hield van katten. Van hun geveinsde onverschilligheid. Van hun ontembare eigenzinnigheid. Hun soevereiniteit. ‘Il nomme un chat un tigre’, constateerde Arrabal. Thuis volgde hij het parcours van Moshe met dezelfde aandacht als het gesprek aan tafel. Hij herkende in de huiskamerleeuw het raadselachtige, de paradox, de essentie van zijn bestaan. Moshe was een bondgenoot.
Maar, zei hij dan, het slimste dier is de parkiet.
Een mooie vogel met een gezonde libido en het verstand van een kind van vier. Bijna zo uitzonderlijk als Hugo.
Parkieten niezen en ze geeuwen als ze het benauwd krijgen of moe zijn. Als hij ja knikt is hij blij. Als hij zijn vleugels optilt heeft hij het te warm.
Als hij ze uitstrekt wil hij indruk maken. Hij poetst zijn veren maar verdeelt ook het vet zodat de regen hem niet deert.
Hugo was ijdel en mooi, maar keek in de spiegel om de onbekende te zien. Hij wist dat er geen twee waren als hij. En dat er meer waren dan twee die huisden in zijn vel. En hij zag zoveel méér.
De parkiet is een talige vogel.
Sparkie Williams, de Sinatra van de fauna, kende meer zinnetjes dan er dagen zijn in het jaar. Hij verkocht voor zijn dood twintigduizend platen. Zo’n dingen wist hij, althans ze verheugden hem.
Verdwaalde parkieten vinden hun weg terug door het adres of het telefoonnummer te zeggen.
Hugo vergat soms waar hij woonde, maar was een goudmijn van de meest onverwachte kennis. En net als de parkiet kon hij de wereld zien uit vogelperspectief.
Hij trekt de glazen deur open, struikelt haast, lacht, zegt iets in het West-Vlaams en vraagt: ‘hoe gaat het?’, nog voor hij kust.
We eten mosselen in de schaduw van de kathedraal.
Niemand komt op de naam van de actrice die een bijrol speelt in een film van een tijd geleden. Als het gesprek al lang een andere wending heeft genomen, verrast Hugo het gezelschap. Mia Farrow!
Als hij het niet wist, wie dan wel?
Hij wist alles van de film. En van literatuur natuurlijk. En van schilderkunst. En van de wereld.
In de vrije natuur is de parkiet een trekvogel die het milde klimaat opzoekt. Ofschoon afkomstig uit de droge gebieden van Australië, aardt hij overal. De natuur laat de vogel even onverschillig als de meester, die zei: als ik voor de Rocky Mountains sta, heb ik ze al in cinemascope gezien.
Net als de bonte trekvogel hield de schrijver van Las Vegas en van afwisseling. Hij verhuisde rusteloos naar telkens weer andere nesten.
De parkiet is allergisch voor schadelijke gassen. Hugo was dat voor moerasdampen.
Keizer Augustus had een parkiet die hem groette met ‘Ave, Caesar, Victor Imperator’. Voor het geval Marcus Antonius had gewonnen in 29 voor Christus, was er een andere parkiet. Hugo, met je Romeinse profiel, hoe moeten wij je groeten?
Parkieten en politiek.
Er wordt gezegd dat je niet wilde leven onder de nieuwe regering.
Er is controverse over je laatste daad. Er zijn zoveel geruchten. Maar je hield van verwarring.
De vogel had beslist nog andere eigenschappen die je bevielen. Zijn voorkeur voor vers rood vlees of zijn vermogen om de mens naar zijn pijpen te doen dansen. En de suggestie dat Eva in het paradijs niet door een ‘serpent’ maar door een ‘parkiet’ werd verleid tot de beet in de noodlottige appel. Parkieten verkiezen vers fruit als er geen rood vlees is.
Frietjes bij de mosselen.
Voor de parkiet de wereld veroverde waren kraaien de sprekende vogels van het oude continent. Maar op je schouder zat een raaf. Die ging niet meer weg en roofde af en toe een woord uit je mond.
De vogel zat al een tijd te zwijgen en te pikken. De schrijver, die van raadsels hield en van spelletjes, vond hem eerst een plaaggeest en benaderde hem met list. Maar de raaf komt, als hij al praat, niet veel verder dan ‘hallo’ en werd brutaler en sterker van elk gestolen woord.
En toen de zwarte vogel, in een schouwburg zoals deze, een volledig gedicht wegritste, dacht je aan de dodelijke eenzaamheid van de oude Friedrich Hölderlin in zijn toren aan de Neckar. Het was als de knal van een nekschot.
De raaf stal uiteindelijk je uurwerk en je pen, fladderde voor je voeten en hinderde je stap. De dichter werd weer schilder.
…
‘Geen is voor het leven gemaakt die bang is om te sterven’.
Het woord van Theodore Roosevelt had van Claus kunnen zijn, zeker met wat erop volgde: ‘geen is voor de dood geschikt, die terugschrok voor de plicht en het plezier’.
Je wilde niet ten onder gaan, niet capituleren, niet plooien.
Je citeerde Aragon:
‘sa vie est un étrange et douloureux divorce’.
Je beraamde je laatste zet en je laatste feesten.
Je wilde geen misbaar en nog minder tranen, tenzij van het lachen.
En bij het einde van de avond stonden ze aan de deur, Veerle en Hugo, in het warme licht van binnen, en hij wuifde.
De vrienden bedankten en lichtten hun hoed.
Veerle bleef en de lucht was blauw, die laatste dagen.
Ze herlazen het laatste gedicht van Rilke, ‘Komm du, du Letzter’,
…
Bin ich es nog, der da unkenntlich brennt?
Erinnerungen reiss ich nicht herein.
O Leben, Leben: Draussensein.
Und ich in Lohe. Niemand der mich kennt.
Hugo heeft zich omgedraaid. Hij is naar binnen.
We zien zijn imposante ruggen.
Van ‘kleine reeks’ tot ‘In geval van nood’. Bijna één dichtbundel voor elk van zijn levensjaren.
Een kleine driehonderd ruggen met titels die iedereen kent en die verraden dat ze raadsels bevatten.
En dan het tedere afscheid.
Het moment van sprakeloosheid, dat jij, Hugo, een heer als steeds,
afbreekt als je met een lachje zegt:
‘Tot ziens’.
En dan stierf je, zingend op de drempel van de lente, en het werd winter.
Oorspronkelijk gepost op 3 apr 2008, 00:08 op Hyves
Het is Nieuwjaar.
Claus loopt door de lange gang naar de glazen deur.
Lichtvoetig, kattenkwaad in de ogen.
Een danser, een filmster op de rode loper, een speelvogel.
Het is zijn laatste Nieuwjaar en hij ziet het helemaal zitten.
Hij wuift.
‘Sterf, terwijl je zoals altijd staat te groeten’,
Zo staat het in zijn laatste bundel.
Hij kende iets van groeten. Als Claus op de affiche stond liepen de zalen vol. En telkens genoot hij. Hij was een wielergod. Het ‘Verdriet van België’ prijkt in menige voorkamer tussen het porselein in de vitrinekast. Een bijbel over het verdrietig land dat hij beminde. Een liefde met verdriet.
‘Ik ben de meest gelauwerde. Gelukkig ben ik ook de meest gehoonde’, vond hij.
Hij speelde met de recensenten als een kat met een bolletje wol. Hij hield van katten. Van hun geveinsde onverschilligheid. Van hun ontembare eigenzinnigheid. Hun soevereiniteit. ‘Il nomme un chat un tigre’, constateerde Arrabal. Thuis volgde hij het parcours van Moshe met dezelfde aandacht als het gesprek aan tafel. Hij herkende in de huiskamerleeuw het raadselachtige, de paradox, de essentie van zijn bestaan. Moshe was een bondgenoot.
Maar, zei hij dan, het slimste dier is de parkiet.
Een mooie vogel met een gezonde libido en het verstand van een kind van vier. Bijna zo uitzonderlijk als Hugo.
Parkieten niezen en ze geeuwen als ze het benauwd krijgen of moe zijn. Als hij ja knikt is hij blij. Als hij zijn vleugels optilt heeft hij het te warm.
Als hij ze uitstrekt wil hij indruk maken. Hij poetst zijn veren maar verdeelt ook het vet zodat de regen hem niet deert.
Hugo was ijdel en mooi, maar keek in de spiegel om de onbekende te zien. Hij wist dat er geen twee waren als hij. En dat er meer waren dan twee die huisden in zijn vel. En hij zag zoveel méér.
De parkiet is een talige vogel.
Sparkie Williams, de Sinatra van de fauna, kende meer zinnetjes dan er dagen zijn in het jaar. Hij verkocht voor zijn dood twintigduizend platen. Zo’n dingen wist hij, althans ze verheugden hem.
Verdwaalde parkieten vinden hun weg terug door het adres of het telefoonnummer te zeggen.
Hugo vergat soms waar hij woonde, maar was een goudmijn van de meest onverwachte kennis. En net als de parkiet kon hij de wereld zien uit vogelperspectief.
Hij trekt de glazen deur open, struikelt haast, lacht, zegt iets in het West-Vlaams en vraagt: ‘hoe gaat het?’, nog voor hij kust.
We eten mosselen in de schaduw van de kathedraal.
Niemand komt op de naam van de actrice die een bijrol speelt in een film van een tijd geleden. Als het gesprek al lang een andere wending heeft genomen, verrast Hugo het gezelschap. Mia Farrow!
Als hij het niet wist, wie dan wel?
Hij wist alles van de film. En van literatuur natuurlijk. En van schilderkunst. En van de wereld.
In de vrije natuur is de parkiet een trekvogel die het milde klimaat opzoekt. Ofschoon afkomstig uit de droge gebieden van Australië, aardt hij overal. De natuur laat de vogel even onverschillig als de meester, die zei: als ik voor de Rocky Mountains sta, heb ik ze al in cinemascope gezien.
Net als de bonte trekvogel hield de schrijver van Las Vegas en van afwisseling. Hij verhuisde rusteloos naar telkens weer andere nesten.
De parkiet is allergisch voor schadelijke gassen. Hugo was dat voor moerasdampen.
Keizer Augustus had een parkiet die hem groette met ‘Ave, Caesar, Victor Imperator’. Voor het geval Marcus Antonius had gewonnen in 29 voor Christus, was er een andere parkiet. Hugo, met je Romeinse profiel, hoe moeten wij je groeten?
Parkieten en politiek.
Er wordt gezegd dat je niet wilde leven onder de nieuwe regering.
Er is controverse over je laatste daad. Er zijn zoveel geruchten. Maar je hield van verwarring.
De vogel had beslist nog andere eigenschappen die je bevielen. Zijn voorkeur voor vers rood vlees of zijn vermogen om de mens naar zijn pijpen te doen dansen. En de suggestie dat Eva in het paradijs niet door een ‘serpent’ maar door een ‘parkiet’ werd verleid tot de beet in de noodlottige appel. Parkieten verkiezen vers fruit als er geen rood vlees is.
Frietjes bij de mosselen.
Voor de parkiet de wereld veroverde waren kraaien de sprekende vogels van het oude continent. Maar op je schouder zat een raaf. Die ging niet meer weg en roofde af en toe een woord uit je mond.
De vogel zat al een tijd te zwijgen en te pikken. De schrijver, die van raadsels hield en van spelletjes, vond hem eerst een plaaggeest en benaderde hem met list. Maar de raaf komt, als hij al praat, niet veel verder dan ‘hallo’ en werd brutaler en sterker van elk gestolen woord.
En toen de zwarte vogel, in een schouwburg zoals deze, een volledig gedicht wegritste, dacht je aan de dodelijke eenzaamheid van de oude Friedrich Hölderlin in zijn toren aan de Neckar. Het was als de knal van een nekschot.
De raaf stal uiteindelijk je uurwerk en je pen, fladderde voor je voeten en hinderde je stap. De dichter werd weer schilder.
…
‘Geen is voor het leven gemaakt die bang is om te sterven’.
Het woord van Theodore Roosevelt had van Claus kunnen zijn, zeker met wat erop volgde: ‘geen is voor de dood geschikt, die terugschrok voor de plicht en het plezier’.
Je wilde niet ten onder gaan, niet capituleren, niet plooien.
Je citeerde Aragon:
‘sa vie est un étrange et douloureux divorce’.
Je beraamde je laatste zet en je laatste feesten.
Je wilde geen misbaar en nog minder tranen, tenzij van het lachen.
En bij het einde van de avond stonden ze aan de deur, Veerle en Hugo, in het warme licht van binnen, en hij wuifde.
De vrienden bedankten en lichtten hun hoed.
Veerle bleef en de lucht was blauw, die laatste dagen.
Ze herlazen het laatste gedicht van Rilke, ‘Komm du, du Letzter’,
…
Bin ich es nog, der da unkenntlich brennt?
Erinnerungen reiss ich nicht herein.
O Leben, Leben: Draussensein.
Und ich in Lohe. Niemand der mich kennt.
Hugo heeft zich omgedraaid. Hij is naar binnen.
We zien zijn imposante ruggen.
Van ‘kleine reeks’ tot ‘In geval van nood’. Bijna één dichtbundel voor elk van zijn levensjaren.
Een kleine driehonderd ruggen met titels die iedereen kent en die verraden dat ze raadsels bevatten.
En dan het tedere afscheid.
Het moment van sprakeloosheid, dat jij, Hugo, een heer als steeds,
afbreekt als je met een lachje zegt:
‘Tot ziens’.
En dan stierf je, zingend op de drempel van de lente, en het werd winter.
Oorspronkelijk gepost op 3 apr 2008, 00:08 op Hyves
Pirate!
Het blijkt moeilijk te zijn om met enige regelmaat over de inspirerende dingen des levens te schrijven, terwijl die toch zeker belangrijk voor me zijn. Zo kan ik gepassioneerd raken over een klein aantal Engelse, zoetgevooisde mannen. Tegenover mijn man kan ik van dit selecte gezelschapje goed aangeven waarom ze aantrekkelijk voor me zijn. Zo is daar de geweldige Stephen Fry: intelligent, erudiet, charmant, villein, zelfverzekerd, snel. De unieke Richard E. Grant: excentriek, eng, charmant, bescheiden, onvoorspelbaar. De extraverte gentleman Robert Hardy: uitbundig, ingetogen, charmant, intelligent, zeer aanwezig. Russell Brand: wild, slim, gentlemanlike, gevat, direct. Colin Firth: lang, charmant, intelligent, smeulend sexy (wat een rotwoord is dat!). En, last but most certainly not least, DE MAN Jeremy Irons. Al vanaf 1981, Brideshead Revisited, zorgt zijn verschijnen in films en op TV bij mij voor vlinders in de buik, zweterige handen, een snellere hartslag en diepe zuchten. Minder verheven sentimenten als hierboven beschreven maar nog steeds goed te verantwoorden want hij is in de eerste plaats een fantastisch goede acteur en dat talent ligt zeer duidelijk aan de basis van mijn voornamelijk lichamelijke reacties op Jeremy.
Dat brengt me echter wel bij de aanleiding tot deze editie van mijn blog:
Johnny Depp! Sinds viereneenhalf jaar geleden heb ik een toch enigszins beschamende fascinatie voor deze kleine, niet bijzonder intelligente, niet echt charmante, Disney-piraat-spelende, redelijk oppervlakkige Amerikaan. Wat mijn fascinatie beschamend maakt, is dat de belangrijkste emotie hierbij lust is. De man's lendenen, schouders, rug, armen en vooral zijn kont maken mij wellustig en ik kan nog zo hard roepen dat hij ook heel aardig kan acteren, het is en blijft lust. Ook belangrijk en inspirerend want het heeft me onder andere een goede vriendin opgeleverd, de ingang naar internationaal internetten en een interesse voor glamourfotografie. Bovendien is het ook wel leuk om bakvisserig te zijn en tot nu toe is mijn lief redelijk tolerant geweest als ik hem bijvoorbeeld meld dat Johnny zijn haar kort heeft laten knippen.
Johnny Depp... ik hoop echt dat ie met Disney nu klaar is.
Oorspronkelijk gepost op 22 mrt 2008, 15:36 Hyves
Dat brengt me echter wel bij de aanleiding tot deze editie van mijn blog:
Johnny Depp! Sinds viereneenhalf jaar geleden heb ik een toch enigszins beschamende fascinatie voor deze kleine, niet bijzonder intelligente, niet echt charmante, Disney-piraat-spelende, redelijk oppervlakkige Amerikaan. Wat mijn fascinatie beschamend maakt, is dat de belangrijkste emotie hierbij lust is. De man's lendenen, schouders, rug, armen en vooral zijn kont maken mij wellustig en ik kan nog zo hard roepen dat hij ook heel aardig kan acteren, het is en blijft lust. Ook belangrijk en inspirerend want het heeft me onder andere een goede vriendin opgeleverd, de ingang naar internationaal internetten en een interesse voor glamourfotografie. Bovendien is het ook wel leuk om bakvisserig te zijn en tot nu toe is mijn lief redelijk tolerant geweest als ik hem bijvoorbeeld meld dat Johnny zijn haar kort heeft laten knippen.
Johnny Depp... ik hoop echt dat ie met Disney nu klaar is.
Oorspronkelijk gepost op 22 mrt 2008, 15:36 Hyves
Abonneren op:
Berichten (Atom)
